Nega kuchli mutaxassis zaif rahbarga aylanadi

Men bir xil voqeani tez-tez koʻraman.

Kuchli xodim bor. U mahsulotni hammadan yaxshi biladi, murakkab masalalarni boshqalardan tez hal qiladi, unga suyanish mumkin. Rahbar oʻylaydi: «Uni koʻtarmasam, yana kimni koʻtaraman?»

Koʻtarishadi.

Bir necha oydan keyin esa ajoyib mutaxassis negadir kuchli rahbar boʻlmagani maʼlum boʻladi.

Lavozim koʻtarilishi — mukofot emas

Nazarimda, kompaniyalar bu yerda bitta tub xatoga yoʻl qoʻyadi: biz lavozim koʻtarilishini professionallik uchun mukofot deb qabul qilamiz. Vaholanki, odamlarni boshqarish — umuman boshqa kasb.

Kecha odamning natijasi asosan uning oʻziga bogʻliq edi. Bugun uning natijasi besh, oʻn, yigirma boshqa odamga bogʻliq.

Kecha «Bering, oʻzim tezroq qilaman» deyish mumkin edi. Bugun bu rahbarning eng xavfli iboralaridan biri.

Boʻlim rahbari oʻrniga uning eng yaxshi mutaxassisi

Shunday qilib, sobiq kuchli mutaxassis eski model boʻyicha yashashda davom etadi. Xodimlar xatolarini oʻzi tuzatadi. Koʻpchilik qarorlarni oʻzi qabul qiladi. Barcha murakkab vazifalarga oʻzi qoʻshiladi. Har bir mayda-chuydani tekshiradi, chunki «shunday ishonchliroq».

Natijada jamoa asta-sekin oʻylashni toʻxtatadi, rahbar esa yarim kechagacha ishlaydi va unga shunchaki zaif odamlar tushganiga chin dildan ishonadi.

Vaholanki, muammo umuman odamlarda boʻlmasligi mumkin.

U shunchaki boʻlim rahbari boʻlish oʻrniga uning eng yaxshi mutaxassisi boʻlib qolaveradi.

Boshqa chekka

Boshqa chekka ham bor. Odam lavozimni oladi va endi uning vazifasi «rahbarlik qilish» deb qaror qiladi. Qattiqqoʻllik, masofa, har bir qadamni nazorat qilish paydo boʻladi. Ilgari hamkasblar boʻlgan joyda birdan «qoʻl ostidagilar» paydo boʻladi.

Lekin lavozimning oʻzi boshqaruv yetukligini bermaydi.

Nimalarni oʻrganishga toʻgʻri keladi

Rahbar mutaxassis sifatida undan umuman talab qilinmagan narsalarni oʻrganishiga toʻgʻri keladi: tushunarli vazifa qoʻyish, vakolat berish va ishni qaytarib olmaslik, noxush fikr-mulohaza bildirish, odamlarni rivojlantirish, nizolarni hal qilish, ommabop boʻlmagan qarorlar qabul qilish, boshqalarning xatolari uchun javob berish va shu bilan birga aybdor izlamaslik.

Eng qiyini esa, nazarimda, oʻz qadrini shaxsan hammadan yaxshi bajargan vazifalar soni bilan oʻlchashni toʻxtatish.

Chunki rahbarning natijasi boshqa.

Agar usiz jamoa toʻxtab qolsa, bu har doim ham uning oʻrnini bosib boʻlmasligi belgisi emas. Baʼzan bu uning atrofida tizim shakllanmaganining belgisi.

Shuning uchun menga «U eng yaxshi xodim, demak, keyingi qadam rahbar boʻlishi kerak» degan mantiq unchalik yaqin emas.

Shart emas.

Har bir mutaxassisga rahbar boʻlish shart emas

Odamlarni boshqarish umuman qiziq boʻlmagan ajoyib ekspertlar bor. Kompaniya avval zoʻr mutaxassisni yoʻqotib, keyin baxtsiz rahbarga ega boʻlganda hech narsa yutmaydi.

Agar inson haqiqatan boshqaruvga oʻtishni istasa, men faqat lavozimni oshirish va yangi lavozim bilan cheklanib qolmagan boʻlardim.

Uni rahbar boʻlishga oʻrgatish kerak.

Ehtimol, bundan ham muhimi — unga oʻz fikrlashini qayta qurishi uchun vaqt berish: endi mening natijam — men qanchalik yaxshi ishlashim emas. Mening natijam — jamoani doim oʻz yelkamda koʻtarib yurmasam ham, u qanchalik yaxshi ishlashi.

Menimcha, mutaxassisdan rahbarga haqiqiy oʻtish aynan shu yerda sodir boʻladi.

Lavozimi oshirilgani oxir-oqibat zaiflashtirib qoʻygan ajoyib mutaxassislarni uchratganmisiz?